Esperantista mesaĝado
<Ili apartenas al la homaspeco por kio Esperanto estis kreita.> Jean-Pierre (Francio)
Mesaĝa korespondado inter Hamzeh (Irano), Jasuo (Japanio), Helga (Germanio), Ronaldo (Germanio)…
De Irano, Mesaĝoj de Hamzeh
*Mi nuligis la retadreson de Hamzeh, ĉar mi timas la eblan okaziĝon de persekuto al
li. Se vi volas sendi kuraĝigon al li, sendu ĝin al mi:
hori-zonto@r.water.sannet.ne.jp
2026.4.21
Karega amiko, Jasuo,
Mi fine povas skribi al vi. Pardonu mian longan silenton – ĝi ne estis pro malrespekto,
sed pro tio, ke la interreto en Irano estis tute fermita dum preskaŭ 50 tagoj. Ni vivis sub
nigra ombro: sen reto, sen novaĵoj, sen komunikado kun la ekstera mondo. Mi ricevis
viajn retmesaĝojn nur antaŭ du tagoj, kiam la registaro malfermis aliron al Gmail. Kaj
mi tuj ekmovis la manon por skribi al vi, ĉar via maltrankvilo tuŝis mian koron profunde.
Vi skribis: “Mi malamas Trump!” Mi komprenas vian koleron. Ankaŭ mi ne amas lin.
Sed por diri la veron, mi ankaŭ ne amas la diktatorojn, kiuj regas nin ĉi tie. Ni estas
kaptitaj inter du specoj de perforto: unuflanke la usona imperiismo per bombado kaj
militŝipoj, aliflanke la irana reĝimo per pafiloj, malliberejoj kaj ĉesigo de la interreto.
La ordinaraj homoj – pacamantoj, esperantistoj, patroj, patrinoj, studentoj – pagas la
plej altan prezon. Miloj da homoj estis mortigitaj dum la lastaj protestoj. Kaj nun
aldone la usonaj atakoj mortigas plu.
Mi scias, ke vi estas solidara kun mi. Dankon. Vi estas vera amiko. Mi memoras, ke
Helga skribis pri vi – kiel vi ĉiam kuraĝigis ŝin, helpis ŝin, redaktas ŝian biografion,
sendis al ŝi 60 kaj denove 60 librojn. Vi estas la speco de homo, por kiu Esperanto estis
kreita: homo kiu transpasas limojn, lingvojn, militojn. Mi fieras, ke mi povas nomi vin
mia amiko.
Mi ne scias, kiam la interreto denove fermiĝos. Eble morgaŭ. Eble post unu horo. Sed
dum mi povas skribi, mi volas diri al vi: Via solidareco signifas por mi pli ol vi povas
imagi. En tempo, kiam la mondo rigardas alian militon (Ukrainio, Gazao, ktp.), ni
irananoj ofte sentas nin forgesitaj. Sed vi ne forgesis. Helga ne forgesis. Vi ambaŭ skribis,
vi ambaŭ maltrankviliĝis, vi ambaŭ amis. Tio estas la vero de Esperanto: ke eĉ en la plej
malhela angulo de la mondo, estas iu, kiu diras “Mi pensas pri vi”
Mi forte brakumas vin,
Via ĉiama; Hamzeh
171
2026-04-22 → 3:55 <hori-zonto@r.water.sannet.ne.jp> skribis:
Kara Hamzeh,
dankon pro via respondo. Mi estas emociita de mia mesaĝo. Mi estas trankvila, ke vi
pluvivas. Tamen la situacio ne estas stabila, kaj iam ajn la atako fare de Trump
komenciĝos.
Ĉu mi rajtas dissendi vian mesaĝon vaste al la mondo?
Certe la ricevontoj estos kuraĝigitaj kaj plu subtenos vin.
→
Kara Jasuo,
Koran dankon pro via rapida kaj varma respondo. Mi ĝojas, ke mia mesaĝo atingis vin
kaj ke vi nun sentas iom pli trankvila pro tio, ke mi pluvivas. Jes, vi pravas: la situacio
estas tute ne stabila. Ĉiuminute oni ne scias, kio okazos. La milit-minacoj ĉirkaŭas niajn
bordojn, kaj la reĝimo ĉi tie plifortigas la subpremon. Ni vivas kiel sur vulkano. Tamen
viaj vortoj donas al mi forton.
Vi havas mian plenan permeson por dissendi mian mesaĝon al iu ajn, ie ajn, kun ajna
modifo laŭ via prefero. Mi konfidas al vi. Mi scias, ke vi faros tion kun saĝo kaj
respondeco. Kaj mi tre deziras, ke la mondo aŭdu la voĉon de ordinara iranano – ne de
politikisto, ne de generalo, ne de reĝima propagandisto – sed de simpla esperantisto, kiu
nur volas vivi en paco, libereco kaj homa digno.
Se miaj vortoj povas kuraĝigi iun alian ie en la mondo, se ili povas montri, ke eĉ sub
bombado kaj interreta manko oni povas konservi esperon kaj amikecon, tiam mi estos
feliĉa. Mi ne skribis tiujn mesaĝojn por famo. Mi skribis ilin el la koro, al vi kaj al Helga,
ĉar vi ambaŭ montris veran zorgon. Sed se ili povas helpi aliajn kompreni nian suferon
– kaj nian esperon – kial ne disvastigi ilin?
Kun printempaj salutoj,
Hamzeh
Kara, karega Helga,
*Helga estas germana esperantisto kaj pentristino, kiu portretis s-ron Hamzeh por la
libro “Esperanto por mi n-ro 11 ».
Mi fine povas skribi al vi. Pasis kvindek tagoj – kvindek tagoj de silento, de timo,
de izoliteco. Mi ricevis viajn retmesaĝojn nur antaŭ du tagoj, kiam la registaro
malfermis aliron al Gmail (kaj mi subite frontis al pli ol 900 retmesaĝoj en mia retpoŝt-
kesto). Antaŭ tio, dum preskaŭ du monatoj, ni vivis sub kompleta interreta nigreco.
Neniu novaĵo, neniu retpoŝto, neniu mesaĝo. Mi ne povis respondi al vi, kvankam mi
sentis, ke vi certe zorgas. Viaj vortoj nun atingis min, kaj mi ploras pro via afableco kaj
pro la doloro, kiun vi sentis pro ni.
Vi demandas: “Ĉu vi vivas?” Jes, mi vivas. Sed mi memoras iam mi demandis la samon
de mia amiko. Lia respondo estis ege pensiga: "Mi ne vivas, sed malmortas!" Tio estas
la nuna situacio pri nia vivo en Irano. Ni vere nur malmortas!
Vi skribis: “Trump estas fiporko pro milito!!!” Mi ne amas Trump, sed mi ankaŭ ne
amas la ajatolojn, kiuj regas nin per forto kaj mortigas siajn proprajn homojn. Ni estas
kaptitaj inter du fajroj – unuflanke la usona imperiismo, aliflanke la irana diktaturo. La
pacaj homoj pagas la plej altan prezon. Mi estas pacamanto, same kiel vi. Mi kredas je
la principo: “Ne mortigu.” Sed la potenculoj de la mondo ne aŭskultas Dion. Ili
aŭskultas nur sian potencon kaj siajn interesojn.
Mi dankas vin pro viaj libroj kiujn vi enpoŝtigis. Mi ankoraŭ ne ricevis ilin. La poŝto en
Irano estas tute malorganizita pro la milito, la retaj limigoj, la ĝenerala kaoso. Eble la
libroj alvenos post semajnoj aŭ monatoj. Eble neniam. Sed la saĝo, ke vi sendis ilin,
varmigas mian koron. Via pensado estas kun mi, eĉ se la papero ne atingas min.
Mi estas tre kortuŝita, ke vi legis mian tekston en “Voĉoj el la mondo”. Jes, multaj
mortintoj. Sed poste la internaciaj atakoj pligravigis ĉion. Usono diras, ke ĝi volas “helpi”
nin forpreni la diktatorojn. Sed ĉu oni helpas per bombado? Per militŝipoj? Per
mortigado? Mi vere ne scias. Tio estas alia formo de subpremo. Mi ne fidas usonon. Mi
ankaŭ ne fidas la regantojn en Irano. Mi fidas nur ordinarajn homojn kiel vi, kiel Jasuo,
kiel la esperantistoj, kiuj revas pri la monda paco.
Vi demandas, ĉu mi scipovas aliajn lingvojn. Jes, mi parolas la persan (denaske), la
anglan (flue), iomete la araban, kaj nun Esperanton. La angla estas por mi ilo, sed mia
koro apartenas al Esperanto – la vera paclingvo, kiel vi diras. Mi konsentas: Esperanto
ne estas la angla. La angla estas lingvo de imperio, de komerco, de militaj aliancoj.
Esperanto estas lingvo de koro al koro.
Vi rakontis pri via sano. Mi legas pri viaj doloroj – la kokso, la stomako, la muskoloj,
la medikamentoj. Mia koro doloras pro vi. Vi estas tiel kuraĝa. Vi kuŝas en fleglito, vi
ploras pro bomboj en Teherano, tamen vi daŭre pentras, daŭre sendas librojn, daŭre
amas. Vi estas heroo, Helga. Ne de milito, sed de paco.
Kaj vi rakontis pri via patro, kiu ne partoprenis en la dua mondmilito. Mi ŝatus legi vian
biografion.
Kara Helga, mi ne povas promesi, ke miaj respondoj atingos vin rapide. La interreto
povas esti fermita denove iam ajn. Usono povas bombi denove. La reĝimo povas bloki
Gmail-on. Sed mi promesas, ke mi pensas pri vi ĉiutage. Via partopreno en UK 2015 –
mi bedaŭras, ke mi ne memoras vidi vin tie!
ESTU PACO MONDVASTE. Vere. Sed unue ni postulu pacon en niaj propraj landoj –
en Irano, en Ukrainio, en Palestino, en ĉiu loko kie potenco mortigas senarmajn homojn.
Mi forte brakumas vin. Mi brakumas Manfred-on (eĉ se li ne komprenas Esperanton, li
komprenas vian amon). Mi brakumas Jasuon. Kaj mi sendas al vi la plej varman saluton
de Teherano – sub la sama suno, kiu nun brilas super via urbo. Amike via,
Hamzeh,
Kara s-ro Hamzeh,
Mi estas ĝoja, ke mi ricevis vian respondon. Ankoraŭfunkcias la ret ! Dum ĝi
funkcias, bonvolu sendi pli da nformoj.
Pro la fermo de la markolo Hormuz japanaj ŝipoj kun oleo tute ne atingis Japanion,
kaj ekmankas diversaj aĵoj. La japana registaro ial estas optimisma kaj ne ordonis al la
popolanoj ŝparadon. Manko de nafto, el kiu produktiĝas diversajn aĵoj, igos Japanion
ŝtonepoka. Se ĉesos milito nun, tian situacion ni povos eviti, sed se ne, nia sorto
similas al tiu de irananoj. Mi vere esperas ĉeson de la milito kaj samtempe
demokracion en via lando.
Mi kaj ĉiuj aliaj esperantistoj estas kun vi, do forte pluvivu!
Jasuo
2026.04.22 Germanio
Kara Jasuo,
mi komprenas vin entute kaj ankaŭ li kaj lia politiko ne plaĉas al mi. Sed li estas elektita
kiel prezidento de unu el la plej potencaj landoj de la tero.
Li malordigadas la tutan mondsistemon pro iuj deziroj propraj. Lin ne interesas
amikecaj bendoj aŭ viktimoj.
Ĉe ni pro la milito, kiun li ekis, la nafto kaj per tio ankaŭ la benzino kaj dizelo pli multe
kostas. Baldaŭ nu revenu al azeno kun ĉaro. Bonŝance mi havas biciklon kaj ne tre
longan vojon al mia laborejo.
Pro la milito kaj la fermo de la Strato de Hormuso ankaŭ la sterkaĵo, kiu bazas sur nafto,
kostas nun multe pli kaj eĉ povas elĉerpiĝi. La farmistoj jam nun ploras.
Tria afero estas la baldaŭa manko de keroseno por la aviadiloj.
Ne nur Germanio suferas, sed ankaŭ tuta Eŭropo.
Restu sana!!!
Amike
Ronaldo